პოეზია · ლირიკა
რიცხვი ოცდაექვსი, ფერი წითელი
ვის ეფერება ეს ცხოვრება,კარგი რა,მართლა,გაემეტები,მოგადგება,გირტყამს და გაგდებს...სხვა შეიძლება - ვერაფერი,ამას კი - ნაღდადვხედავ დამახსოვს ბოლო ფსონი -ტკივილზე დავდე.რიცხვი?სამჯერ რვა -ოცდაოთხი,ფერი - წითელი,დააწყობ "ფიშკებს",ვიღაც ისევ უკან ალაგებს,ფორტუნამ ყალბი განაჩენი გამოიტანა -როცა ეგონათ - მოიგოო -მაშინ წავაგე.მაგრამ -ამ აზარტს,სიჯიუტეს,ჟინს არ მოვეშვი,ვგრძნობდი,ყოველთვის,განსხვავებას,იღბალს იშვიათს,რა ვქნა,არ მხიბლავს,ვერ ვიგუე ცურვა მდორეში,ყოველთვის იმას ვეტანები,რასაც მიშლიან.ახლა რიცხვია ოცდაექვსი,ფერი - წითელი,ჰო,დრო იცვლება,ძველებურად მე ვარ უცვლელი,ნახშირორჟანგი ფილტვებიდან ამოვიტანე დაჩემზე ფიქრით ისევ სტკივა სიკვდილს მუცელი.ჰოდა,სტკიოდეს,დღეს ცხოვრება არის ჰაერი,ძირს დაგდებული დედამიწა ფეხზე მოვირგე,რადგან განგება მაინც არის რაღაცნაირი,ყველას ჰგონია წააგოო,მე კი...მოვიგე.