პოეზია · ლირიკა
შავ გლახ გულო
შავ გლახ გულო, ვისთვის იწვი მუდამით?მიჯნურთ ეშხი ესოდენს ხანს რიდებით!ვისთვის ხელობ, ვის[თვის] შმაგობ მუდამით?მნათობთ სახეს გარდიფარე რიდებით!მშვენს სახეს იფარამ მუნ დარიდარა!ტრფიალთ ცეცხლს უგზავნი მუნდარიდარა!ვით მზემან ღრუბლითა მუნ დარი დარა!მას მზეს სხივსა ვსჭვრეტდეთ კრძალვით, რიდებით!მკრა ეშხის ლახვარი დანასობითა,დასჭრა შავ-გლახ გული დანა-სობითა,მან სევდა მიმტაცა დანასობითა!ვიწვი მარად მიჯნურთ ეშხში რიდებით!კეკლუც-ნაზი ტანად მან ისაროსა,წარბი წვრილი წამწამმან ისაროსა!სცან, იგი ბესიკი მან ისაროსა;სუნით ტურფათ დააშვენოს რიდებით!