პოეზია · ლირიკა
ჩემი დღიურიდან
ასეთია მეხუთე შვილის სევდა.დედას მობეზრდამისი პატარაობადა გაბრაზებულიმიარბენინებს დიდობისაკენ.ხელი ვერ წაატანაბავშვმა თოჯინას,სახტუნაოს, ზღაპრების წიგნს,ფერად ჭოჭინას.გამოტოვა უცხოობა, ბუტიაობა,ჩაფსმა, ტირილი.კომპიუტერმა შეიფარადა ცურავს მასში ტივივით.ღამით კი ფრთხილად ამოიყვანენაკვარიუმის თევზივით,ლოგინში დებენდედის გვერდების გასათბობად.ყურს უკან აკრია საღეჭი რეზინი,როგორც ბავშვობის არდათმობა.