პოეზია · ლირიკა
მიძღვნათა ჟამი
ჩვენ დროის ტალღამ გადაგვიარა,სასტიკმა ტალღამ - ძლიერმა და დამანგრეველმა;შეგვატორტმანა, ფეხქვეშ მიწა გამოგვაცალადა ისე წავიდა,რომ გზად ბევრი რამ იავარქმნადა ბევრი ვინმეც თან გაიყოლა.
იავარქმნა... თან გაიყოლა...მაგრამ იმავე შეშლილმა ტალღამრაღაც თავისიც დაგვიტოვა.დაგვიტოვა არა თვისი გულმოწყალებით,არამედ უფრო ირონიით:"ნახეთ, აკრიფეთ და გაერთეთო..."
ჰო, ჩვენ გადავრჩითდა ვინც დავრჩით,ახლა ერთად ვათვალიერებთნიჟარებით მოფენილ ნაპირს,და ვკითხულობთერთმანეთის დაწერილ ლექსებს.
ჩვენ ერთმანეთს ვჩუქნით ნიჟარებს,ხოლო ჩვენს ლექსებს,მიმოფანტულებს წიგნების თუ ჟურნალებისქვიშიან ფურცლებზე,სათაურებქვეშ აწერიათ ამას თუ იმას -სიყვარულით, თანაგრძნობით, მადლიერებით...
ჰო, სიყვარულით, თანაგრძნობით, მადლიერებითდა, ალბათ, იმის სურვილითაც,რომ კვლავ ვირწმუნოთ ჩვენივე თავის;რომ საყრდენი ისევ ვიპოვოთ,და ისევ მყარად ვიგრძნოთ მიწა,მიწა - ჩვენს ფეხქვეშ.