პოეზია · ლირიკა
როგორც ლურჯი მიმინო
ისევ ისე, ჩემგან შორს, მიჰქრის ბედი ფრთამალი,ერთხელ ვერ მოვიხელთე, ვერ მოვარგე ავშარა,ვერ გადავინავარდე მწვერვალები მაღალი,მწვერვალები მაღალი, წეროების გზა-შარა.როგორც ავი ქოფაკი, მიყეფს თარსი იღბალი,ტალღებივით მღელვარე, გული მექცა ყინულად,სულ ამაოდ ვილოცე სიყვარულზე იმ ქალის, -თურმე, ჩემი სანთლები ერთიც არ შეწირულა.დამიშორდა სამიზნე, ვერ მოვარტყი ისარი,ისევ ისე შორია ზეცა დედამიწიდან,ვერასდროს ავიხდინე ოცნება და მიზანი,დრო კი რბოდა, მიჰქროდა, განა მე დამცინოდა?!სანამ მიწას ვამძიმებ, ასე უნდა ვითმინო,უსაშველო ტკივილი - სევდა საუკუნისა...ჩემს საფლავზე ოდესღაც, როგორც ლურჯი მიმინო,გადიქროლებს ქვითინით ქარი შემოდგომისა.