პოეზია · ლირიკა
ბიჭვინთა
ეს, რა თქმა უნდა, სიზმარია,მწვანე სიზმარი...ნიავი კბილით ჩაფრენია ბურუსის კალთას(ძალით მიათრევს ფიჭვნარიდან), ხოლო ბურუსიდიდი ცხოველის გულგრილობით მიჰყვება ნიავსდა ამიტომაც ყველაფერი მწვანეა ირგვლივ:კედელიც, კიბეც, აივანიც, სკამიც და წიგნიც -მთელი ღამე რომ ჩიფჩიფებდა (დედაბერივით,სიკვდილის სუნთქვა რომ უგრძვნია და დაბნეულა,სწორედ ისევე,როგორც ერთხელ, დიდი ხნის წინათ,როცა პირველად გაეხუმრა ქუჩაში კაციდა უცაბედად დაჩლუნგებულ სახეს შიგნიდან,როგორც გალიის გადაჭიმულ პრიალა ბადეს,მოაწყდა ვნება).ეს, რა თქმა უნდა სიზმარია,გრძელი სიზმარი...გამხმარი წიწვის იატაკი ფეხის ხმას ახშობს.მწვანედ ამოსდის ჩიტებს სტვენა ღია პირიდანდა კი არ გესმის - ხედავ სტვენას, რადგან ბურუსმაისიც ჩაახშო, დააკნინა, დაიმორჩილადა ამის მერე მისცა ნება, რომ ტოტებს შორისმწვანე ფლოსტებით ესეირნა...დამფრთხალ კვიცივით,თავაწეული ყნოსავს ჰაერს პატარა გოგო.
1971