პოეზია · ლირიკა
მიძღვნა
მოგშორდები და მგონია,თითქოსმე შენი გული მარქაფად მახლავს....ჩემსავით ღელავს,ჩემსავით ფიქრობსმხოლოდ ერთ ვარსკვლავს უღიმის მაღლა.
მე ავჩქარედები შინისკენ მაშინ,თუმცა მეც გიძღვენ ლანდი ამგვარიარ დამეკარგოს შენი ხმა ქარშიშინ დარწეული, როგორც აკვანი.
მართლაც, მე ფიქრმა აგრე მაცნობა,რომ ჩემი გული ბუდეა შენი.შენა ხარ ჩემი ახალგაზრდობადა მომავალი სიბერის დღენი.
1938 წ