პოეზია · ლირიკა
ფედერიკო გარსია ლორკა
გზიდან გადუხვევს მაღალი ბოშა,ცხენს გამოხსნის და მოიფხანს კეფასჭრიალებს ღერძი. ძაღლები ყეფენდა შორს გრანადის სამრეკლო მოჩანს.
რა საყვარელი ყოფილა თურმემდინარის პირას პატარა სერი.მდინარის პირას ისვენებს სერიდა აჩერებენ ბევშვები ურმებს.
და ხელს იჩრდილებს ხესთან ირინე –(ვიღაც მხედარი ღიღინებს მთაში)ფორთოხალს ჭამს და იცინის ბავშვიდა ყვირის: ირინე...ირინე...
მდინარე არის მკრთალი და ცივი,მკრთალი და ცივი და სულმთლად ღია.და როგორც მიზანს ამცდარი ტყვია,მინდვრების ქარი ყურებში წივის.1957წ