პოეზია · ლირიკა
განშორებამდე
დრომ გაიარა, ვით შავმა კატამბნელ დერეფანში (უხმოდ და უცებ).და ზამთრის სახე, მკაცრი და სადა,მოშორდა ფანჯრებს.მაგრამ ამ ფურცელსმარადიული შეკრავს ყინული,ხოლო ყინულზე აირეკლებაჩვენგან ცხადში თუ სიზმრად ხილული,რომ გახსენების მწარე ეკლებმაგამოაფხიზლონ სულის თვალები -გაოგნებულნი ერთფეროვნებითდა ხელოვნური მზის ბრწყინვალებითდა ნაქურდალი ცით და ცხოვრებით.
ბრწყინავს ლოლუა, ვით ზამთრის კბილი
ამონასუნთქი კაცის და მილის,ახლახან დაკლულ მხეცივით თბილი,ფართხალებს ქარში.
და აი, თითქოს ასი წლის მერე,უკვე გადაღლილ ხმებსა და ფერებსვთხოვ, დამიბრუნონ ყველა უფლება,რომ დავიწყების შავმა ღრუბლებმაარ გადაგვთვალონ...მომეცი ხელი,ჩვეულებრივად სუსტი და ცხელი,ჩვეულებრივად ცხელი და მკაცრიმომეცი გული!და სანამ გვაცლისღმერთი თუ ბედი, გვჯეროდეს ისევ,რომ ჩვენს საფიქრალს ქვეყანა ისმენს,ჩვენი თავები მკერდზე უწყვიადა ცდილობს, მაგრამ არ შეუძლია,რომ გარდაიქმნას.1969წ