პოეზია · ლირიკა
არწივის დარდი
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
დასდევნებიყო მდევრადაწეროთა გადმამავალთამარტოდ-მარტოკა არწივი,გამწკრივებულთა, მრავლითა.სწყენოდა მათი ნავარდი,გზას უკეტავდა სავალთა.საით სად მოთრეულებიზეიმითა და ზარითასთელავდნენ მის სამფლობელოს,მთებს, მოყოლებით ბარითა,და არც კი ჰკითხეს პატრონსასიტყვითა შესაწყნარითა.„უყურე ჯილაგ-გასაწყვეტთ!“ –შფოთავს ბურვილი ალითა -„მე არაფერსა მკითხავენ,არიან თავის ძალითა.მე მითომ აღარც კი ვიყო,და ჩემის მიწა-წყალითაჰსურთ იქეიფონ და მე კიმაცქერინებდნენ თვალითა?!მოკვდი, არწივო, მაშინაგათავდი თავის ბრჯღალითა“!ამას ამბობდა, თან მკერდიმისდ-მოსდიოდა განზედა,ამონადუღი გულისასეტყვად სცვიოდა თავზედა,არწივის რჩოლა და ქროლვამეხად ტყვრებოდა ცაზედა.შურისძიების შედეგსა:დაბლა მიწაზე ვხვდებოდითავ-პირ-დაჩეხილ წეროთა;ზოგი გზა-გზისპირს ეყრება,ზოგიც გართხმულა მდელოთა,თავად ცაშია თამაშობს,მიმოუქროდა სფეროთა.კოტრიალობდა ცის მკერდზე,ყაშყაშებს... დიაღ მღეროდა.საამო თუა, მტრის ცემითრომ გული მოვიჯეროთა?!
1 აპრილი 1910