პოეზია · ლირიკა
ბაბუაჩემი
ლადო ასათიანი 1917–1943
ის, მისი დღე და წუთისოფელი,როცა სწყუროდა, სულ ღვინოს სვამდა,იდგა ბუხართან ხელადა სველიდა უღვიძებდა ბაბუას მადას.ენამზიანი და ზამთრის გულშიტკბილი ქართულით მოლაპარაკე,ჰყვებოდა მშვიდად ბუხრის გუგუნშისაბა-სულხანის იგავ-არაკებს.არ იშორებდა წელზე სატევარს,ბატონკაცური შვენოდა წვერი,უყვარდა ლხინში ღამის გათევა -მოგონებები ძველთაგან-ძველი.უყვარდა მოხუცს ხმალამოწვდილიქართველის ეშხი და სილამაზე,უყვარდა შვილი და შვილიშვილიც,ამღერებული არწივის ხმაზე.
1938