პოეზია · ლირიკა
მწიფობის ქარიანი ღამე
ქარი კბილებით ღამეს ამტვრევდა,მიწასაც, თითქოს, ძვრებოდა ძრო დამეც ვიმტვრევოდი, როგორც სამტრედესახლის ნგრევისას. და ქარი ქროდადა პირველ ღამის ძუძუებივითუხათქუნებდნენ მტევნები სარებს...ყველა ღრუბელი დაძუნძულებდადა ყველას ფეხქვეშ ყვიროდა მთვარე,და მე ვუსმენდი ასეთ ცისქვეშეთს,როგორც ოპერას უცქერენ ყრუნი...და ვიფქვებოდი გრძნობის წისქვილში,გაბრუებული მწიფობის სუნით...