პოეზია · ლირიკა
ეს აფიშები
ეს აფიშები...ეს აფიშები...ეს აფიშები ნაცნობი გვარით,თითქოს მბოჭავენ, არ მეშვებიან,გულს მიშიშვლებენ, სულს მიშიშვლებენ,ან თავს მოვიკლავ,ან გავგიჟდები.აუტანელი, როგორც ტკივილი _კვალდაკვალ მომდევს აფიშების უხმო კივილი;აფიშებიდან გადმოაბიჯადა წინ დამიდგა მოგონება გარდასულ დღეთა.ის ამ მყივარი აფიშებით მოვიდა ჩემთანდა ჩემს იდუმალ ტკივილებს ამხელს;ძალით მახსენებს მივიწყებულსაყვარელ სახელს;სად გაექცევი ამ აფიშებს ანდა მათ კივილს?სად გაექცევი საკუთარი ჭრილობის ტკივილს?სევდას, უძილო ღამეებით ბევრჯერ აწონილს...საკუთარ აჩრდილს, მლიქვნელივითფეხქვეშ გაწოლილს...მოვრბივარ, მაგრამ...ვეცემი, მაგრამ...კვლავ ვდგები, მაგრამ...ისევ გავრბივარ, გავრბივარ, მაგრამაუტანელი, როგორც ტკივილი,უკან მომყვება აფიშებისუხმო კივილი.