პოეზია · ლირიკა
მუხლმოყრა საფლავთან
ეკატერინე ჭავჭავაძის საფლავთან
მოვსულვარ შენთან, ვოცნებობ შენთანმუხლმოყრილი და ხელაპყრობილიდა მჯერა ერთი-მაღალი ღმერთიმარადიულიუ ღელვა ყოფილა.
ვრეკავ,-მტვერი ვარ და მტვერთან ვდგავარდავიწყების ქარს დამტერებული.ეკატერინა,-რა ხარ და რა ვარ,ღელავს ტკივილთა დამტევი გული.
ცოცხლებს მუხლმოყრა რაში სჭირდებათ,მე მუხლმოყრილი სულთან მოველი,და გარინდულა უცრემლო ცრემლი,ვით მეოცნებე უდაბნოელი.
მეპატიება მზის მოტრფიალემჩუმი ცრემლებით დავნამო ველი.ღმერთმა იცოდეს მკვდართან მუხლმოყრისსამაგიეროს არას მოველი.
შენია გულის სითბო პყრობილიდა ცას ვარწმუნებ უმაყრო ბერი,რომ სიყვარული თვითონ ყოფილაუარმყოფელთა უარმყოფელი.
ასე თუ ისე, შენზე ოცნებამუტირალ ცრემლით დამახრჩო ხელიდა სისპეტაკის მზეს ვემოწმებიხელაპყრობილი ყარაჩოღელი.
თუნდ მერქვას შვილი უცვლელი მძევლის,ჩოცხალი ცოცხალს მუდამ მოელის.მე მკვდართან მეველ, რომ მოგაფრქვიოუცრემლო ცრემლიმებაღისა და უდაბნოელის.