პოეზია · ლირიკა
* * * "ის იდგა მარტო"
„ის იდგა მარტო და მის ცრემლებშიჩამავალი მზის სხივი ტყდებოდა“ედემ კვირტია
ის იდგა მარტო, ნისლი და მარტიმოგონებაში თვლემდნენ ისევედა ქვითინებდა ჯიში წარმართისწართმეული ცის უხმო სისველეს .
ფერდობს შერჩენილ ლოდის ლოდინითთვლემდნენ წლები და თვლემდნენ წუთები,უამინდობით ანამწუთხებიგზაზე დავარდნილ იფნის ტოტივით.
მზე ჰგავდა მთვარის გამოტირებას,ცა – ოცნებათა გარდაცვალებასდა როგორ შიში არდაცალებისფიქრი იფარავდა გზა – მოთმინება.
ფიქრს იფარავდა ნისლი და მარტიმოგონებებში თვლემდა ისევედა მისტიროდა ჯიში წარმართისწართმელი ცის უხმო სისველეს.