პოეზია · ლირიკა
ბერდედავ ჩემო
ბერდედავ ჩემო, –ბარდნალიდან წამოსულს ლადოსმწუხარე მზერის ნავსაყუდელო,გულს – ყოფის მზე რომ ცვილივითადნობს,მითხარ ჭრილობა რამ გაუმრთელოს?
მუხლი, შატილში გასამგელებო,რომელ ბილიკზე მიებღატები?...ჰეი, თქვენ, ძმებო არაგველებო,სამასმეერთედ მიგემატებით.
ოღონდ, გული რომ მზიეთს გასტირის,ენთოს მარადის ლოდინის ცაზე,ოღონდ ვიხილო ჩემი შატილიშატილიონი ბიჭებით სავსე.
ჩვენ იდუმალმა სულზე აგვიცრადარდით ჭიდილი, ლანდით ჭიდილი...ყოვო, შავკაბა რაღად ჩაგიცვამს,თუ გითხრაი ჩემი სიკვდილი?
რაი ვქნა, გულს კვლავ ცვილივით ადნობსმზედა ჭრილობა რამ გაუმრთელოს?ბერდედავ ჩემო, –ბარდნალიდან წამოსულს ლადოსმწუხარე მზერის ნავსაყუდელო,