პოეზია · ლირიკა
ბედი მდევარი
მომდევენ,ცხელა, ფეხებზე რუკა მახატია,ლურჯმდინარეებიანი,ლამის უხმელეთო, რასაცვენების გაგანიერება ჰქვიამათ ენაზე, ავადმყოფობა,მაინც მომდევენ,მეტი ჟინითაც,უნდა მირტყან, მომიკვეთონ,უცხოდ მაქციონ სახლისთვის,რომლის მუცელშიც დავიხატეცარცით და ვარდისფერი ფლომასტერით,ჩემივე ძვლებით ამომფხიკონიმ ატმოსფეროდან,იმ ქუჩიდან, იმ ქალაქიდან,რომლის ხასიათში ნაღმებია ჩაწყობილიდა რომ არ აფეთქდნენ,პროზექტურის ყინულს უპირისპირებენ,მკვეთრს, თვალისმომჭრელს, კატეგორიულს,ჩემი სიტყვარბილია მის წინააღმდეგ,ცოტა დაღლილიც,გლანდების გადალახვით,აფეთქებების ანარეკლი მაინც შერჩა...სიკვდილამდეერთი სევდის ბაღი მაკლია,ბესიკ გაბაშვილის ღმერთობითიქიდან ვიღა გამომაგდებსასე გამწარებულს სიყვარულისგან...