პოეზია · ლირიკა
ჩაადაევს
იმედის, ტრფობის, ამაყ სახელისდიდხანს გვართობდა თურმე თილისმაგაქრა ბავშვობა დაუძრახველი,ვით კვამლი, როგორც ნისლი დილისა.მაგრამ სურვილი სდუმს ჩვენში ისევ,თუმცა მოგვღუნა ბედკრულმა ძალამ,და მოუთმენელ სულითაც ვისმენთ,ჩვენმა სამშლობლომ რაც დაგვავალა.ველით, ლოდინით გაფითრებულიხსნის უწმინდესი ცეცხლის მოდებას,ვით ახალგაზრდა შეყვარებულინეტარ პაემანს მოელოდება.და სანამ შვების სინათლით ვიწვითდა სინდისს გული ცოცხლად ინახავს,ჩვენ ჩვენს სამშობლოს შევწირავთ ვიცითძვირფასს და წმინდა სულიერ ზრახვას.შენც, ამხანგაგო! გჯეროდეს მოვასხივდანთებული ბედნიერება,რუსეთს დასტოვებს ძილი და გლოვა,თვითმპყრობელობის ნამსხვრევთა გროვასჩვენი სახელი დაეწერება.
1818