პოეზია · ლირიკა
სტამბული
მგზავრის თვალები მძევლად შერჩნენუცხო მხარეებს...— მელეჰათ ხანუმ,დააფინე ჭრელი ფარდაგი,შუაცეცხლივით გააღვივე შარბათიდოქით.
2.მოიცა, ვიდრე დაღამდა,ბოსფორზე ბოლავს ამინდი,ტალღებში ლღვება არღავნადმზე ჩადის,ცხრება კრამიტი.
თავისუფლებას აპირებსსატრფო დახიბლავს ზვირთები...ბოსფორის სრუტის ნაპირებსმიმოაბნია მზითევი.
დღესასწაულობს ტკივილი,დგება მაისის აღაპი,ფერი ფერს უტევს ყივილით,აღმოსავლური ლაზათით.
წყალზე დავარდა ყარყატი, —ჩადრი ისროლა ხანუმმა,თეთრად ლივლივებს ადათი,ლაგამგაწყვეტილ მარულად.
ჩანს მთვარე, როგორც სადაფი,სუნთქვა ულურჯეს სუფრების...ლივლივებს წყალზე ადათისიმბოლოდ თავისუფლების.
მოჩანს მტრედების მეჩეთი.წვიმს,ალბათ, უფრო იწვიმებს,ვის ჯვარი მოხრის ბეჭებში,ვის — ტრფიალების სიმძიმე.
მზე ჯვარცმულია, სახმილიელამუნება მინარეთს,ფერდში დაკრული მახვილი...და წყალში სისხლის მდინარე...
სილურჯე თითქოს საკუთარსაესავ სიძეს მიელის,და აღდგომის კვერცხს სათუთადზღვას აწვდის მაგდალინელი.
ხანუმ, გაშალე ფარდაგი,გაგიხსნი დახშულ დარაბებს,ბაგეს გაგიტკბობ ბადაგით,ნაბადში ნაბუდარავებს.
3
— მელეჰათ ხანუმ,ვინც სილამაზის ტრფიალებასდაუღუპავს... გადარჩენილა.
4.როცა აია სოფიასველდება წვიმის წვეთებით,ვით უსინათლო ტორფიანს,ვეხები ხელის ცეცებით.
მგონი მეზმანა, გამთვალეს...სიცხიანსა და ოფლიანს,წუხელი თურმე ნამთვრალევსარაგვში გამიტოპია.
ვნახე, არ ვნახე, არ ვიცი,ცხადი თუ ნაამბობია,ჩატეხილი მაქვს ლავიწი,ვაშა, აია სოფია!გადარო, უნდა გადაროუჟამო ჟამის ორეულს,დამშვიდებულო ავდარო,უღვინოდ ღვინომორეულს
მისმინე, წუთისოფელო,სიმწარე დაჰკრავს გოლეულს,ცის ქერუბიმს რომ სწორფერობს,მის აჩრდილს ვუხმობ შორეულს:
სამშობლოს ციდან ვარსკვლავიმოიტაცეს და გაქუსლეს,ბევრი დაიკლა საკლავი,ბრეშით უცქერდნენ ნამუსრევს.
ინატრა მიწა სოველი,დედა და სარჩო ყოილთა,სხვაც ბევრი ჰყავდა მთხოვნელი,გადმორგულს სამშობლოიდან.
დაყეფა თავზე ყორანმა,შეჰვედრა, — მიხსენ, მძლევარო,მანდ ქალი რო დავიკარგე,თათარში თათარს ვყევარო.
კაეშანს ექმნა მეგობრადერთ-ერთი იათაგანი,დროშაზე წამოეფოფრათურქული იატაგანი.