პოეზია · ლირიკა
მგზავრი
(ანდრეს სეგოვიას)
პირქუში მიწაც ახითხითდა, ზეცის ღიმილზე.ეს, შენი წილი სამოთხეა, ბახს აქ რა უნდა?ღრუბლის ნამცეცა ცხვარი ბღავის ზეთისხილის ქვეშ,ხსოვნის უფსკრულში ექოებად რომ ახმაურდა.
ალბათ დასრულდა გრანადაში დიდი კორიდა.ღამდება, ფიქრიც მოითენთა, ვატყობ, არა და....ლამპიონებით თავს მახსენებს იმ სიშორიდან,მთების წიაღში შეხიზნული იგუალადა.
დამშვიდდა სივრცე, ზღვაც დამშვიდდა, აღარ ყრის ცოფებს.მალე ვარსკვლავი აენთება ცაზე იმდენი...შემოუფრინეს თოლიებმა ზღვისპირა სოფლებსდა ცის სილურჯეს ისუნთქავენ ჭარხლის მინდვრები.
შორს, ზღვის შორეთში, უკვე ჩამქრალ ჰორიზონტებზე,ვაყოლებ მზერას, მოციმციმე მოძრავ წერტილებს.გარს მაკრავს მხოლოდ სიმარტოვე, როგორც პილოტებსსიცარიელე, მალე ფიქრსაც შემაწყვეტინებსღამე, არ მისულს კანტაბრიის სანაპირომდე.