პოეზია · ლირიკა
ისევ დედაჩემს
მიწაშემხმარი, ჩაგიღრმავდა კანის ხნულებიღვივდება, მუჭის სიბნელეში თესლი ჯადვარის.აგიყვავდება დედაჩემო ხელისგულები,კანის შიგნიდან ანათებ და: მათ კი ჩათვალეს,ამ სინათლისგან გაჩენილი, ვავსებ უკუნეთს.დახვალ, მგონია, შენ კი არა, არე ირხევა,ხოლო სუსტ მხრებზე, დროის სივცე გაწევს იმხელა,მიკვირს, მიწამდე თავდახრილი როგორ უყურებთვალებში ღმერთებს.