პოეზია · ლირიკა
გეთსიმანიის ბაღი (მთარგმნელი: ირაკლი სურგულაძე)
შორეულ ვარსკვლავების ნათება მცხრალიდაფენოდა დამრეცზე დახვეულ გზას,უფსკრულში ხმაურობდა ქედრონის წყალი,ზე აღმართულიყო ელეონის მთა.
კორდი თითქოს ცაზე იყო გადამწვდარი,გადაღმა აენთო ნახტომი ირემს,რომელზედაც ლამის გაეშალათ მხარიჭაღარა, თუ მოვერცხლილ ზეთისხილებს.
მანდვე ბაღი იყო, არვინ იცის ვისი.იქ მოწაფენი დატოვა გზის პირზე.უთხრა: "გულზე მაწევს დარდი უმძიმესი,დამელოდეთ და ჩემსავით იფხიზლეთ".
ძლევით შემოსვა, სასწაულთა ქმედება,როგორც საქმე რამ, არადასანანი,განაგდო თავისგან რაცა არ ეგება,გახდა მოკვდავი, კაცი კაცთაგანი.
და ღამე ეჩვენა ნაპირის მსგავსებადგარს არარაობის და ნგრევის მტვერის,სამყაროს გაცლოდა ყოველი არსება,მხოლოდ ბაღში კრთოდა სიცოცხლის ფერი.
ცარიელს, უსაწყისოს და დაუსაბამბნელეთის ჯურღმულებს ჩააპყრო მზერა,სიკვდილის თასისგან მიხსნასო მამამ,სისხლიან ცრემლებით ვედრიდა ზენას.
ლოცვით რომ დაიოკა მსახვრალი სევდა,უკანვე შევლო მტილოვანის კარი,გზის პირად მიწაზე დაყრილ მოწაფეთაღრმა ძილით აბმოდათ თვალი და მხარი.
შეაღვიძა: "აღდექით, რადგანაც მაღლაჩემს წლებში ცხოვრება თქვენც დაგიწერეს.დაჰკრა საათმა. ძე კაცისა ახლათვისნებით მიეცა ცოდვილთა ხელებს.
ეს თქვა და უეცრად მოაწყდა მოედანსბრბოები გუნდებად ავაზაკ-დამცემის,მაშხალები, დაშნები... წინ უძღვათ იუდაპირზე დაფენილ ამბორით გამცემი.
პეტრემ მომხდურნი მახვილით დააშინა,წინმავალს ყვრიმალზე დააჭდო კვალი,მაგრამ ესმა: სამართალს ვერ შეიქმს რკინა,ჰე, ადამიანო, ჩააგე ხმალი.
მამას რომ ენებოს რაზმები ფრთასხმულისახსნელად მოვიდოდნენ ზეცით,მაშინ შერცხვენილი და თავლაფდასხმულიუკვალოდ გაქრებოდა მხეცი.
მაგრამ არსთა წიგნში უკვე გადაშლილაწმინდანზე უწმინდესი გვერდი,ახლა გაცხადდება ადრე დაწერილი,ამინ. დე აღსრულდეს ხვედრი.
ხედავ, დრო გავს იგავს. იგი მდინარებითშემობრუნდება და მოიდებს კვლავ ალს,სახელითა მისი საზარ დიდებისაწამებას მივიღებ და სამარეს ჩავალ.
ჩავალ, რათა აღვდგე მას დღესა მესამესდა მერე, ვით ტივების მწკვრივები ტბორზე,ბნელიდან რიგებად გამოვლენ მზისაკენსაუკუნეები ჩემს სამსჯავროზე.
1949
"იური ჟივაგოს ლექსები"
რომანიდან "ექიმი ჟივაგო"