პოეზია · ლირიკა
* * * აღმა და დაღმა, ქვესკნელიდან ზეცის კარამდი (მთარგმნელი: ჯემალ აჯიაშვილი)
აღმა და დაღმა, ქვესკნელიდან ზეცის კარამდი,ბრუნავდა სული ფრთაშესხმული, -როგორ უყვარდა!..დროთა და ჟამთა - სანატრელთა და სანუკვართა -ველურ სრბოლაში გაილია მისი ნავარდი.
აწ კი ობლად ვზი: დაცხრი, სულო, სულო, დავანდი! -შეუნდე, ცაო, ძეშეცთომილს, ვისაც უგვან დაბნელ საწუთროში იალქანი გადაუქანდა -ჩარიგდა წლები ქარვისფერი, როგორც ამარტი...
მომმადლე ჟამი სიმშვიდისა, რადგან მლოცველთაყოველწამიერ ვედრებაში და მუდარაშიჩამოიფურცლა ჩემი წიგნი და ჩამოძველდა, -
რომ ცაო მზერაშეუვალო, ცავ მრავალკეცო,შენი საყდრის წინ დავეყუდო, როგორც დარაჯიდა, თავდახსნილმა, დამაშვრალი ფრთები დავკეცო...