პოეზია · ლირიკა
* * * მიდის მოხუცი, ბილიკს იგნებს - თითქოს უებარ (მთარგმნელი: ჯემალ აჯიაშვილი)
მიდის მოხუცი, ბილიკს იგნებს - თითქოს უებარწამალს ეძებს და, გოლგოთისკენ ძრწოლვით დაძრული,მიაქვს სხეული მორღვეული და ხანდაზმულიდა ცოლის ცრემლებს, შვილის თხოვნას არ ეპუება.
მოსწყინდა პური არსობისა, - რა ეპურება!-ალბათ, ჯერ კიდევ დაიცლება ბევრი სასმური,ვიდრე გასცდება ბოლო მიჯნებს, და აღსასრულიმზის ფიალიდან ნათელივით დაეპკურება.
და მიდის - სტოვებს იმ ძველ ტკივილს, ძველ მწუხარებას,გუგუნებს ბრბო და ეხეთქება სისხლი არენასდა ისმის ზეცის გაფრთხილება რისხვად და წყრომად.
და მეც, ცის მადლით, დედამიწას რად დავაკვდები,როცა ღვთის ნათელს იზეპირებს შენი ნაკვთებიდა კართაგენში დამციმციმებ ზეციურ რომად...