პოეზია · ლირიკა
კალეიდოსკოპი
გუშინ მეგონა გავიზარდე,თურმე დედა ვართავის პატარას ჩუმ-ჩუმად რომ კანფეტებს პარავს,გუშინ მეგონა,ვარდისფერი საპნის ნამცხვარივჭამე და პირში ამიქაფდა ბავშვობის ძაღლი,დედაჩემი კი მარწყვის ტორტია!კრემისკენ თითის წაპარებაარის სურვილიმისი დიდობადა დედობა
ჩაიზიარო.მარწყვის ტორტია დედაჩემი,ნაჭერ –ნაჭერ დაინაწილეს.გუშინ მეგონა გავიზარდედა ბავშვობაში მოწამლული ძაღლის საყელურსგზისპირა სკვერშიდილაობით დავასეირნებ.გუშინ მეგონა გავიზარდედა “სახლი ხეზე”მაღალქუსლიან ფეხსაცმელზე გადმოვაბარგე.გუშინ მეგონა,მივიპკურე ყელთან სუნამო,გემრიელია,გული მწყდება ჩემს თავს რომ ვერ ვჭამ.
ჰაერში ისევ ძაფგამობმულ ბავშვებს უშვებენ,მერე ესვრიან და ხეთქავენდა მე სიცხე მაქვს.....ყურძნისთვის პურის შეტანება –მე შენს მუხლებზე,ასე უბრალოდ,რაღაც იწყება.
გუშინ მეგონა გავიზარდე ბოლო სუნთქვამდედა სუნთქვის მერე ვაგრძელებ თამაშს,დედაჩემი კი მარწყვის ტორტიავეძებ და ჯიბით ვარდისფერი სანთლები დამაქვს.
ჩემი ოდესმე დაბადებისდღის..