პოეზია · ლირიკა
კედელი
ჩვეულებრივი სახე,რბილი, ვარდისფერი,ყვრიმალებით და შუბლის ძვლებითგამკვეთრებულიც კი არა,კედელივით დგასჩემსა და მზეს შორისრომ არ დავბრმავდე?სიცივით რომ სული გამძვრეს?რა ურთიერთობას ვთამაშობდით!მას უყვარდა ბოდლერის "მძორი"და უხრწნელი ანატომია,მე გალაკტიონის "რომელი საათია",ღვინის წვეთებით დაკოპლილი დროამაში თანვხვდებოდით.პოეტები - მწიწკნავი აზრებიერთმანეთზე, მაინც ერთადსაყოველთაო პრაგმატიზმის წინაშეთუ პირიქით?ამასაც გავუგებდი,მაგრამ კედლობას?კედელთან ავტობუსი უნდაგაჩერდეს,შეიძლება, ზედ მიასრისოს კიდეც,ვინმე, ჩემისთანა,იმ ბედნიერ პაუზაში,როცა სახლიდან ახალგამოსულია,ახალდაბანილი და მსუბუქი ტანიჯერ კიდევ, ღმერთის საჩუქარიჰგონია...უზმოზე კედელს ვერ მოინელებ...