პოეზია · ლირიკა
დედაჩემი
ბოსტანს დამხობილი კვნესის, რას იმღერებსასე უკუღმართი შვილის გადამკიდე,ღრუბელს შეაწმინდავს მიწით დასვრილ ხელებს,შემდეგ გარეცხავს და ქარში გადაკიდებს.ამის შემხედვარე, გულგრილი ვერ დარჩებიპირწმინდად დამცველი წესის და ადათის,ყოველ მზის ჩასვლისას ჩრდილი დედაჩემის,მწვერვალებს ივლის და მყინვარზეც გადადის.