პოეზია · ლირიკა
ფშავლის სიმღერა
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
მკვდარი ნუვისსა გგონივართ,გრძნობა-მიხდილი ლეშია,კიდევაც მიდუღს ვაჟასამთიური სისხლი მკერდშია.რად-რა დავკარგავ იმედსა?რად-რა ჩავიცვამ შავებსა?რა მაქვს მე სამგლოვიარო,ვენაცვლე შენსა თვალებსა?!სანამ კი ვსუნთქავ ბედკრული,შევყურებ მზეს და მთვარესა,შენს სიბეჩავეს დავაცვეთჩემს დაწყლულებულს მკლავებსა.თუ გიღალატო, დედაო,ნუმც დავიმარხო მთაშია,ნუ დასდვან ვაჟის ფშავლისახმალი სატირლის თავშია.
ნუ დამიტიროს ქალ-რძალმასაკაცეზედა კარშია;შავეთში გამგზავრებულსაცხენი წამექცეს წყალშია;ქვეყნისგან შაჩვენებულმაბინა დავკარგო ცაშია,გამიწყდეს ბეწვის ხიდაი,ჩავვარდე კუპრის ზღვაშია!
1886 წ.