პოეზია · ლირიკა
გიორგი სააკაძის სურათზე
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
ცალკერძ შენა ხარ და შენს პირდაპირმეორე სახე მე მეხატებაშენის ქვეყნისა - საქართველოსი.რამდენი ფიქრი მწვავს, მებადება:თუ ვერ ვიგუებთ, ვერ შევიფერებთ,კარგი შვილები რად გვებადება?შვილის სიკეთე მშობელს შეჰშურდეს,ნამდვილს მშობელსა ეს ეკადრება?ცრემლები მაღრჩობს ვეღარას ვამბობ;კარგის დაღუპვა რად გვენატრებაჩვენის შვილისა, ჩვენივე ძმისა?!ვეღარას ვიტყვი, ვთრთი, მეხათრება.ჩემო ქვეყანავ, ჩემო სიცოცხლევ,არ გეკადრება, არ გეკადრება!..
1910