↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"

პოეზია · ლირიკა

კახეთს

ვაჟა-ფშაველა 1861–1915

2015-05-133 წთ საკითხავი10823 ნახვა

—
მაღალ-ახადით გავხედავ,სამოთხეს კარი ეღება:ალავერდი სჩანს, კახეთი,ჩემის სამშობლოს შვენება;გულში ამოხდა ცისკარი,ღამემ დაიწყო თენება.მომინდა ძველის დროების,გარდასრულ გმირთა ხსენება.იმათ აჩრდილთან ლანდადამკლავებიც მომეჩვენება,ხმლითა და ფარით შემკული,მამულის მტერზე ტევება.დავლიო შესანდობარი,ოცნება მომეფერება.სმით გავძეღ, მოგონება კიგულს საუკუნოდ ენება.რაზმი და რაზმი ფიქრებისგარს შემომერტყა ნისლადა,აღარ მაცლიან ავწონო,რაც მომივიდა ფიქრადა.ტალღა აწვება ტალღასა,ჩემს გულს იხდიან ბინადა,ათას ნაწილად დაიჭრაერთად ნაგრძნობი წინადა.თვალს ვერ ვაცილებ ბახტრიონს:აყვანილი მყავ შვილადა,ნატბევარია სისხლისა,დღეს განისვენებს ტკბილადა;ლუხუმ-ზეზვასებ ერთგულიმას ეყოლება ძვირადა!ოცნება ბახტრიონისამონასტერშია მწირადა.თვალს დავაყოლებ ალაზანს,ქცეულსა ბევრჯელ სისხლადა,ველს, ოქროს მტევნად წოდებულს,აჰკიდებია კისრადაგაღმა-გამოღმა სოფლები,თავის სიცოცხლედ, იღბლადა.ფილტვად აქვს კახეთს თელავი,ხოლო სიღნაღი — ღვიძლადა,პირის-პირ დაუყენებენკავკასიის ქედს ჯიბრადაიმ თავის ციხე-გალავნებს,ანაგებებსა მკვიდრადა.ჩვენია ჩვენი ქვეყანა,თუ ვის სხვას ერგო წილადა?ქედ-დახრილნი ვართ, ბეჩავნი,შთენილნი განაწბილადა.წიწამურს, კიდით-კიდემდეგართხმულს ალაზნის ველადა,მე ვსახავ სული-წმინდადა,მოფენილს კახთა მცველადა.დღეს სად არიან, ვისაცაჩვენი დაღუპვა ეწადა?რა ირგეს? — სხვა არაფერი,მხეცები დარჩნენ მხეცადა!ჩვენი ტანჯვის და ვაებისალი აუშვეს ზეცადა.ჩვენ ბევრი გვავნეს, თავის თავსვერ არგეს ერთი ბეწვადა.რა დაჰრჩესთ ან დღევანდელებსშემდეგში დასაკვეხადა!დავცურავ ფიქრის ზღვაშია,ტალღა პირში მცემს სილებსა,ბედ-იღბლის ვერაგობაზეამაოდ ვაღრჭენ კბილებსა.ავაყენებ კი ტირილითგარდასრულ ქართვლის გმირებსა?ხმალს ვინც იქნევდა, კვდებოდამკლავზე სისხლ-გადამდინარი,ვინც ვერა სთმობდა მამულსა,მტრის რაზმში ელვად მფრინავი,“არ მოგცემთ ჩემსა სამშობლოს.”ამირანის ხმით მგრგვინავი.კვდებოდა პირზე ღიმილითიმაზე მეტი ბევრადა,რაც კახეთს მწვანე ამოვატურფა ყვავილთან ერთადამაისის დამდეგებშიამთა-მინდორ-ჭალა-ველადა.დღეს გმირთა შესანდობარსამთები-ღა ჰსვამენ მაღლები,რადგან კახეთში კახთათვისდაცარიელდა მარნები.ის მთები კავკასიისა, —მკვდარი კახეთის ზღუდენი,კვარცხლბეკი შავის ნისლების,სად არწივთა აქვთ ბუდენი.ჩემი ბავშვობის ოცნება —ბარტყი — გაზარდა ორბადა,უზარმაზარის მხრებითა,კიდით-კიდემდე ზორბადა,თავზე დაჰბრუნავს კახეთსაგულმტკივნეული, მშობლადა.და რომ არ იყოს ტანჯვითასულ მუდამ ისე ობლადა,ალავერდს გიორგისა სთხოვს,ბოდბეში — წმინდა ნინოსა,რომ იმათ მეოხებითაკახთ სხივი მოეფინოსა;მეტი ისწრაფონ სწავლისკენ,ნაკლებსა ჰსვამდენ ღვინოსა.
1913 წ.
ვაჟა-ფშაველა

ვაჟა-ფშაველა: სხვა ნაწარმოებები

მსგავსი ნაწარმოებები

დესპანი