პოეზია · ლირიკა
არ ვიცი, ასე რამ შემაყვარა
ლადო ასათიანი 1917–1943
ყველა ხევსური და ყველა სვანი,ქართველი ქალი თვალებმაყვალა,ჩემი თბილისი და ფიროსმანი,არ ვიცი, ასე რამ შემაყვარა!
მოკვდა თუ არა, ყველამ აცხონა,ცოცხალი არვინ არ მიიკარა,მე ფიროსმანის ქუჩაზე ვცხოვრობდა ყოველ დილით ვხვდები ნიკალას.
ძილგატეხილი და არეულიჭიქა არაყით გაიხსნის მადას,მერე შეკრთება ვით მთვარეულიდა ორთაჭალის ლამაზებს ხატავს.
ქართული ზეცა, ქართული ზვარი,მტკვარი მღვრიე და მტკვარი ანკარა...ჩემი თბილისი და ფიროსმანი,არ ვიცი, ასე რამ შემაყვარა!