პოეზია · ლირიკა
საკანი
ჩემი მეგობარი ხანდახან სიბერეზე წერსდა ფიქრობს.და როცა ის სიბერეზე წერსდა ფიქრობს,მე ვბერდები –ვუახლოვდები თავისუფლებას –კიდევ ერთ ხაზს ვკაწრავ საკნის კედელზემწარე ღიმილით.ჩემი მეგობარი წერას აგრძელებსდა მეც, მისი პატიმარი,ვეგუები აზრს, რომოთახი ვიწროა და დაბალი.