პოეზია · ლირიკა
სულშეკრული
ერთადერთი, ელია დარჩა მოსასვლელი.ჩვენ ვართ.მთებიც არიან.ცისთვის გაწოდებული ჩვილიანი ხელებიც ჩანს.ყველა ჩიტი ბუდეშია, ყველა მხეცი – ბუნაგში.ყველა ქარი ჩამდგარია,რომელიც ამ წრეს ბუქნით არ უვლის.პირისპირ ვსხედვართ.მზერით ვსინჯავთ ერთმანეთს დასაძგერებელ მკერდებს.სული შეკრულია,ფერდობზეა ჩაგორებული.მისი ყრუ გმინვაა, ამ სკამებს რომ ატორტმანებს,ხანდახან.სიჩუმე დგას.მხოლოდ ელია დარჩა მოსასვლელი,გაღმიდან.