პოეზია · ლირიკა
მეცა მყავს ჩემი თოლია
ზღვას რომ გაჰყვება უკვალოდთოლია, მაცნე ქარბუქის,ვიწვი სანთელზე უბრალოდ,თუმც აღარა ვარ ჭაბუკი.ნუ ფიქრობ, სულ მთლად მოვბერდი,გულში რომ გაუქროლია,ქარიშხლის წინამორბედიმეცა მყავს ჩემი თოლია.ის თუ ფრთებს ზღვაში ისველებსდა ქარზე უფრო მარდია,ჩემი გულს აღარ მისვენებს,თითქოს გაფრენა სწადია,დავიჭერ, დავაკვირდები,ყველაზე კარგი მგონია,მიკვირს, ჩემს უფრთო თოლიასმწვანე თვალები ჰქონია.