პოეზია · ლირიკა
მუნასიბი ბორჯომის ღვინის სარდაფში
მომწყინდა უკვე, მეც აღარ მართობსცხოვრება ძუნწი, გაუმეტავი,ახალგაზრდობა და გულის სატრფორომელ სარდაფში დამრჩა ნეტავი?!ჩავალ, ჩამყვება ერთი თვალებისტრფობა, ალერსი და ერთგულება,ამოვალ ზევით განაწვალებიდა გულისტოლიც სხვა მეგულება.მთვრალი ვარ, მთვრალი, ცა _ ედემია,ვკოცნი ვაზის რქას და ვაზის ფესვებს,ყველა სირაჯი მამაჩემიადა ყველა კახპას ვუკითხავ ლექსებს.რასაც ვყვიროდი ბავშვი გულადი,ნაჭაღარევი ვყვირი იმავესდა აღარ მახსოვს, სატრფოს სურათირომელ სარდაფში დავაგირავე.