პოეზია · ლირიკა
მეისრე
ალექსანდრეს
და წვიმის შემდეგატალახებულ მინებთან ვდგავარ,მძინარეს გიყვები იგავებსა და ამბებსამ ქვეყნის შესახებ -გასწვრივ მდგომებზე.უსასრულო ხაზებად მდგომთა შესახებ.ფოთლებივით მშვიდთა და ბედთან შეგუებულთა.ხსოვნის ყველა უჯრედზე,რომელმაც შემომინახა განცდა და შიშითვალებში ცქერის,გმირების გზას რომ დავადექით დამივედით ყველაზე ახლოსგახშირებული სუნთქვის მოსასმენად.სიცივის ოხშივართანდა განწირულობის მხურვალებასთან.ერთად ჩავხედეთ თვალებშითვალებაკრულსა და უთვალებოს.დედა კუთხეში ჩაჩოქილი მივატოვეთ -ეს თაიგულია დედაშენი,ეს გულსაცავი დაგულისფეთქვის გადანაწილება.მე კი მეისრე,უნდა გიჩვენოთ უსაფრთხო გზები.ბჟუტავი სინათლე დადილის ძილის მეზღაპრე,რომელსაც თავზე ადევს გადაშლილიყველა შენი თვალღია შიში,როგორც აღსაკვეცს წმინდა წერილი.და წვიმის შემდეგატალახებულ მინებთან ვდგავარ,შორს ჩამქრალი მოჩანს გუმბათები,მძინარეს გიყვები იგავებსა და ამბებსამ ქვეყნის შესახებ -რომ მე როცა დავიბადე,ბებიჩემის დედა, ალექსანდრაიმ დღეს გარდაცვლილა.