პოეზია · ლირიკა
ახალი წელი
თაფლით ეწებებიან ერთმანეთს,თუ რა ნიშნავსეს აღორძინებული სიყვარული?რომელიც ხვალვე მოვალეობაში გადავა,ერთი დღე-ღამე უნდა მოითმინოარამხატვრული ტყუილი, სენტიმენტები,მჟავე მანდარინი, რომელიცგარედან ნარინჯისფერია,ალბათ, ზღვისპირელების სისხლისაგან...ჩემი ჰავა, _ ისეთი მშრალი,თითქოს კვერცხისგულებისდიეტაზე მამყოფებს, _ არ ცნობსასეთ ამომხტარ ფერებს,რა ქნას?ზამთრის სიხარულს სხვებისგან სესხულობს,ფუფუნების კანონების მცოდნეებისაგან,თუმცა, რაღაც თავისიც მოსდევს:ატლასის ბროწეულები, ვაშლები, რომლებიცხეებს კი არ აბია, ბავშვებს ახატიათ ზაფხულობით.ზაფხული _ აი, ნამდვილი მონატრება,გინდა, ახალ წელს, გინდა, მერე,შენელებული მგრძნობიარობის დროს...იქამდე მიმაღწევინადა როცა ბალახზე ჩამოვჯდები,თვალებიდან ხის კენწეროებსნუ ამომაცლი, ღმერთო!