პოეზია · ლირიკა
საქართველოში
ლადო ასათიანი 1917–1943
საქართველოში იბადებოდნენდა შემდეგ მუდამ წუხდნენ ამაზე:ეჰ... წუთით მაინც დაბრუნდებოდესჩვენი ბავშვობა და სილამაზე.
თავს არ მოიკლავს ქართველი, არა,ის შეიძლება, ბრძოლაში მოკვდესერთი იმედით: სიცოცხლე მარადგაგრძელდეს ქვეყნად და განმეორდეს.
საქართველოში როცა კვდებოდნენ,უფრო და უფრო წუხდნენ ამაზე:ეჰ, წუთით მაინც დაბრუნდებოდესჩვენი ბავშვობა და სილამაზე!
ჩვენ ვაჟკაცობა ძველთაგან მოგვდევს,ყველამ გაიგოს, ყველამ იცოდეს!ჩვენ, შეიძლება, ბრძოლაში მოვკვდეთ,მაგრამ არც მაშინ ვტოვებთ სიცოცხლეს.
რადგან სიცოცხლე ასე ნავარდობს,სიკვდილის ყველა კარი დარაზეთდა იმ ბედნიერ დღეს გაუმარჯოს,როცა ჩვენ გავჩნდით ამ ქვეყანაზე!