პოეზია · ლირიკა
მოლოდინი
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
მცირე რამ ნისლის ნაწყვეტიმთას ეკრა ბუმბულივითა,ჰშვენოდა ფიქრებში გართვა,მინდორზედ სუმბულივითა.მთის წვერებს მოსდევს ნიავინადირის სუნსულივითა.ბუნება ნანობს ცოდვასა,იუდა სულ-კრულივითა.- რას უცდი, ნისლო პატარავ,დაკერებული მთაზედა?- რასა? ვერ თუ ჰგრძნობ, ძმობილო,მტერი ჩამიდგა გზაზედა!როგორ ვერ ჰხედავ გვალვისგანდამწვარ-დაბუგულს მიწასა?თავის ძმისწული მოუკლავგაბოროტებულს ბიძასა;მშობლებზედ მეტად სწყენიაგაზდილის ერთგულ ძიძასა.თვალები მთელის ქვეყნისაშემომცქერიან თხოვნითა,ეგებ როგორმე დავიხსნასოფლის ამაგი გოლვითა.სწორედ ამისთვის დავფიქრდიდა ვეხვეწები ზეცასა:გამზარდოს, მომცეს ძალ-ღონე,ვეწამლო ქვეყნის კვნესასა;გამზარდოს, ღრუბლად მაქციოს,მძიმედ დამტვირთოს წვიმითა,რომ მოვრწყო გული ქვეყნისადაუშრობელის მილითა;ავაჭიკჭიკო ბულბულისაღამოთი და დილითადა წარვსდგე ჩემს მეუფესთანხელთ ანთებულის ცვილითა.
1892 წ.