პოეზია · ლირიკა
*** "გაფითრებული იდგნენ ქუჩები"
გაფითრებული იდგნენ ქუჩები,იდგა მაღალი მოხუცი ქარშიდა ცას უმზერდა,მე მას ვუმზერდი,როგორც ტაძარში შესული ბავშვი.ის მოდიოდა ჩვენკენ შორიდან,რომ დავენახეთ ყველაზე უკეთ,მაგრამ იმდენად ახლოს მოვიდა,ვერაფერს ვეღარ ხედავდა უკვე.მაინც არ ანდო სული იუდას,უარყო მშვიდი დღეების ტივი,ზოგმა გაუგო,ზოგი მიუხვდასიყვარულივით დამალულ ტკივილს.ესიზმრებოდა ყოველღამ დედა,რომელიც იდგა შუადღის ჩრდილში,ბევრი დაკარგა,დედასთან ერთადდაკარგა დედის დაკარგვის შიშიც.აკვირდებოდა შორიდან შურითუზრუნველ ძილში ჩაძირულ სახლებს,იკარგებოდაუცნობებს შორის,ემალებოდასაკუთარ სახელს.და ფანჯრებამდე სავსე ქუჩებიათრობდნენ,როგორც ათრობდა სარკე,ის მზეს უმზერდა,ჩვენ მას ვუმზერდით,როგორც სნეული უყურებს სარკმელს.ფრთებივით იგრძნო დაფნები ხვალის,რომლებსაც მთელი სიცოცხლე მისცა,და,როცა ცისკენ გაექცა თვალი,თავის ძეგლივით დააკლდა მიწას.