პოეზია · ლირიკა
ყორანი
შენეულ შავს და წყევლასაც ვითმენ,რახან მართალი არც მე ვარ შენთანდა გველებივით გაწოლილ რითმებსნადღევარების ვარამი წვეთავს.ჭრილობად შერჩა ლოდინი რამდენნაფიქრალს _წლებთან ჩუმად რომ დავთმე...ასე ყრანტალით ნაგროვებ-ნადევნცოტა ხომ შენი ბედისაც მმართებს!ჩემი სამზეოს ჩამოშლილ ცის სხივსთუ მუხლმოდრეკით ვუბედავ სათქმელს,დასაბამიდან მოსვრილი სისხლით _ცოტა ხომ შენი კლანჭების მმართებს!და თავის სამყოფს მოველით მზიდან,აქეთ მე, იქით _ მდინარე ლეთა...თუ შავ ხვედრს ჩემი იმედით ზიდავ,სულმთლად მართალი არც მე ვარ შენთან!