პოეზია · ლირიკა
მელნის კაცი
ბავშვს მელნისფერმა გამაწნა სილა იჩქითადდა ავბრიალდი, ავენთე, როგორც ფიჩხიდანცეცხლი და მერე, სიჩუმის ხმამ დამიჩხვლიტასულის სინათლე, ხოლო გულს ცრემლი, ნაფოტისდარად სცვიოდა და ჩემი ყველა ნაბოდვიგზას მიიკვლევდა, ნაპერწკლებს ვყრიდი მიჯრით დაიდუმალების ფონისკენ მივისწრაფოდი.
ციცინათელას მივგავდი - მკერდზე მისრესილსდა ვანათებდი იმ გზაზე, სადაც მტვრის მეტიარა იდო რა და ღვთის ხმას ახლოს ვისმენდი...იმ გზაზე მექცა მელანი ღმერთის წილადდა დღეს ჩემს საწოლს, კარადას, ღუმელს, მაცივარს,მელნის სუნი აქვს, ჩემს ყურსაც აპლოდისმენტიმელინისფრად ესმის, მე, ალბათ, მელნის კაცი ვარ.