პოეზია · ლირიკა
მარტი
შვიდჯერ ოფლი პირს შეიშრო მზემდა აბოდებს გაგიჟებულ ღელეს,როგორც სოფლის დედაკაცი მხნე,გაზაფხული არ აჩერებს ხელებს.
თოვლი დაჭკნა, შერჩა მხოლოდ ძაფადმიმქრალი და ლურჯი რტოს და ლერწს,მაგრამ ღვივის საძროხეში ჯაფა,კბილთ ფიწალი მხიარულად კრეჭს.
ო, ეს დღე და ო, ეს ღამეები!საწვეთური არ არსვენებს ყურს,წელში გამწყდარ მწკრივებს ლოლუებისმობუტბუტე ნაკადულის შურთ.
სუსტი სუსხი საყოლს ვერას აკლებს,მტრედი კუდით თოვლზე მარცვალს გვისდა ყოველთა აღმომაცენს, ნაკელს,გაზაფხულის ოხშივარი სდის.
1946