პოეზია · ლირიკა
სოფლისა წესი ასეა
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
სოფლისა წესი ასეა:ჩვენ წარვალთ, სხვანი რჩებიან;მკვდრების მაგივრად მალედვემეორეები ჩნდებიან.სიცოცხლეს სიცოცხლე უყვარს,ეს მიტომ დადვა წესადა;სიკვდილი გაუჩენიამას თავის გასაკვებადა.იმიტომა სძულს უძლური,ვით ტანსაცმელი ძველია,რომ უყვარს ნორჩი, ახალი, -მით დაიმშვენოს წელია.დავიხოცებით, სიყვარულსსაკუთარს, ნადებს გულადა,ვკარგავთ პირადად და ვფიქრობთსაქვეყნოდ დაკარგულადა.მკვდარნი ვეკარგვით სიყვარულს,ის ისევ რჩება ცხოვლადა,დაფრინავს, როგორც ფარვანა,საამო, კარგი ყოვლადა,გულის ძგერა აქვს სამეფოდ,ვნებათ ღელვა ჰყავს მშობლადა.ცოცხლებს უძგერებს კვლავ გულსა,შიგ ია-ვარდი მრგველია,იმისგან ჰყვირის ირემი,მისით დაფრინავს შველია;მისგანა გალობს ბულბული,მისგანვე ხარობს ველია,იმისგან ხარობს ბუნება -უკანასკნელი მწერია...ზღვაში იღუპვის ჭაბუკი,თავის სატრფოსთვის ხელია.დიდება ქვეყნის შემოქმედს,რა კარგად დაუწერია!..