პოეზია · ლირიკა
ქალას
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
ქალავ, ის მიყვარს მე შენი,თავს რომ დაჰკიდებ მელადა,პირდაპირ ცქერას ვერ ჰბედავ,ვაჟთ ცქერას იმჩნევ წყენადა.
დრო-და-დრო გაგეღიმებაგულის საკლავად, ნელადა;უხმლო ხმალს იქნევ, უხანჯლოდგულის გამხდარხარ მჭრელადა.
ჯერაც ატყვია ჩემს გულსაშენგნით წყლულები ჭრელადა,ოცგანაც კიდევ რომ დამჭრა,ვერ გაგიხდები მტერადა!