პოეზია · ლირიკა
გულს
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
გულო, ჩემს ხელთ ხარ ცოტა ხანს,შემდეგ იქცევი მიწადა,მანამა სცოცხლობ ჩემთანა,შენც უნდა იყო ბიჭადა!რაც-კი რამ სასიცოცხლოა,შესვი, დალიე ხარბადა:ზოგი გვირგვინად დაიდგი,ზოგი ჩაიცვი კაბადა,საწყევრად ისიცა კმარა,როცა ვიქცევით ლაფადა;როს მიწას ვიწვნეთ უგრძნობლად,ჭია-ღუების საჭმელად,აღარ გვეცალოს სატირლად,აღარც სიმღერის სათქმელად,სამარის ქვასა ზედ ეკრასნარი და შამბი სანთელად;ცა სჭექდეს, წვიმაც დიოდეს,დილის მზეც ამოდიოდეს,ურიცხვი გუნდი ყვავილთამიწიდამ გამოდიოდეს,სატრფო ჰკოცნიდეს სატრფოსა,ჩვენ ერთიც არ მოგვდიოდეს!