პოეზია · ლირიკა
ცა
მან აიფარა პირზე ხელები შემკრთალი სულისშესაჩერებლად...მანქანა უკვე ქუჩაში იცდის და ჩემოდანი,სიზიფის ლოდი,აგდია კართან.ჩვენ გავფრინდებით სხვადასხვა მხარესდა ერთდროულადვიქნებით ცაში.ცაც გაიყოფა ღრუბლებით სავსე და შეფერილიმზის თბილისისხლით...ჩვენ ერთდროულად ვიქნებით ცაში და გავფრინდებითსხვადასხვა მხარეს, ჩვენი სისუსტის და ცის სიდიდისდასამტკიცებლად.ქალაქს ჯერ სძინავს. ჯერ კიდევ სძინავსდა შემზარავადცარიელია.წყვდიადიც, როგორც სამყაროს კვამლი,ფეხს ითრევს ცაზე.და აი, უკვე მიქრის მანქანა, თითქოს გაურბისუკაცურ ქალაქს.ჩვენ კი ჯიუტად მივჩერებივართ ნაცრისფერსივრცეს.ხოლო სახლები, გაოცებულნი ჩვენი დუმილითდა მოთმინებით,ებჯინებიან ერთმანეთს მხრებზე, რომ დაგვინახონ...უკანასკნელად.
1967