პოეზია · ლირიკა
ისევ შენ, ისევ, ქალაო
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
ისევ შენ, ისევ, ქალაო,მომხედე, გამიცინია.შენ მაინც ნუ მიღალატებ,მოვკვდები - დამიტირია.მაღლისა მთისა წვერზედასაფლავი გამითხაროდი,ჩემის სამშობლოს ქვიშანიხშირ-ხშირად მომაყაროდი.ქვეყნისგან დავიწყებულსაშენც დამივიწყებ მალეო,მალე იშოვი საქმროსა,უკან გაჰყვები ხვალვეო.ემ კლდეებს მაინც შესტირედანაბარები ჩემია:იდგნენ გულ-სალნი ამაყად,არ შამაუშვან მტერია!ნუ დაიწყებენ ჩამოშლას...არწივთ მოზარდონ წიწილნი,დაჰბრუნონ ჩემსა სამარეს,მალ-მალ მაიღონ ბიბინი;მთებმა ახარონ ყვავილნი,კისრით ატარონ ნისლები,მკვდარს გულზედ ნამი მანამონ, -ისევ ცოცხალი ვიქნები.