პოეზია · ლირიკა
მუდარა
ვაჟა-ფშაველა 1861–1915
მზეო, მისდიხარ-მოსდიხარ,ცით მიწის მანათობელი,რით არ მოგწყინდა სინათლე,სიბნელის დამამხობელი?ერთხელ მკვდართადაც ამოდი,ცივთა სამარეთ ცაზედა;მადლია, ადამის ძეთანათლად დაადგე თავზედა.მკვდარს მინდა შენი სინათლე,ცოცხალს სიცოცხლე მკმარია,ტრფობით ავსილის გულისთვისცა ღრუბლიანიც დარია.თავისი მზე მყავს ცოცხალსა,თუ არ გჯობს, არა მდარია...მაშინ მინათე, ტიალო,როცა ვიქნები მკვდარია;გულს გრძნობა აღარ შაეძლოს,თან ტკბილი, თანაც მწარია,უაზროდ, უსიყვარულოდჰლპებოდეს, როგორც ჩვარია.მაშინ გამათბე, ტიალო,მადინე ცრემლის ღვარიადა მაგრძნობინე თუნდ ერთ წამს,სიყვარულისა ძალია.თუ მზე ხარ, მაშინ მიმზევე,
მიშველე, შემიბრალია!