პოეზია · ლირიკა
დასვენების დღე
ლადო ასათიანი 1917–1943
ვდგავარ და ვხედავ, როგორ თენდებაეს დღე — მთისა და ბარის ზეიმით…ყოველთვის ტკბილად გამახსენდებამისი უბადლო თვალისეირი.
ერთხელ მოსული, დიდი სიჩქარითქრება, მიდის და თვალებს შორდება,მაგრამ ისევე, როგორც ცისკარი,კვლავ იბადება და მეორდება.
ეს დღე მაღლდება, როგორც სიცოცხლე,როგორც სინდისი და ერთგულება,დაივლის სახლებს, ჯდება მინდორზედა გააჩაღებს მხიარულებას.
ისვენებს ხალხი, პოეტი მარტოფიქრობს და იწვის ლექსის მშვენებითდა ვამბობ: ქვეყნად პოეტის გარდაყველას ჰქონია დღე დასვენების!
პოეტი ლექსის სტრიქონებს ებრძვისუხილავს, ფარულს, ჯერ დაუსტამბავს,მერე წავა და შრომადღეს ეტყვისდასვენების და გართობის ამბავს.
1938